บทที่ 106 ไม่จำเป็นต้องให้คุณมาวิตก

คิมเบอร์ลี่รู้สึกว่ามันน่าขำสิ้นดี เธอเหลือบมองเขาอย่างเย็นชา “ฉันจะทำอะไร... ก็ไม่เห็นจำเป็นที่คุณต้องมาวุ่นวาย”

ทันทีที่สิ้นคำ เธอก็สะบัดหน้าหันหลังเดินจากไป ปล่อยให้ชายกระโปรงสีแดงเพลิงพลิ้วไหวตามจังหวะก้าวเดินประหนึ่งเปลวเพลิงที่กำลังเริงระบำ

เร็กซ์หรี่ดวงตาที่ฉายแววเย็นเยียบลง สายตาคมกริบจับจ้อ...